Ilona Senghore, beeldend kunstenaar

Ilona werd op 3 november 1966 in Leiden geboren en groeide op in Katwijk aan zee. Tijdens haar laatste jaren op de kunstacademie in 1987 is ze in Den Haag gaan wonen, maar het verlangen naar de zee en de wind, de buitenlucht en de natuur is nog steeds heel krachtig in haar aanwezig. Als kind al wandelde ze veel in de duinen, gebiologeerd door de verscheidenheid. Met scheermesjes bloemen opensnijden; meeldraden tellen;  ligging van de bladeren observeren;  is de doorsnede vierkant of lipbloemig? Net als Jac.P.Thijsse wilde ze plantentekenaar worden. Totdat een kunstenaar haar op haar veertiende een boek liet zien van Wassily Kandinsky. Zij kreeg toen tekenles van deze vliegervriend van haar vader.Dat was een donderslag bij heldere hemel. Zijn schilderijen las ze als een partituur. Die schichtige lijnen, punten, kleurvlakken, waren haar als de duinen met gure wind en de warme geluiden van een dorp verderop. Toen wist ze: de kunst is mijn weg.

In Katwijk heeft zij drie jaar gewerkt in een atelier boven een visverwerkingsbedrijf. Het gebouw lag op een dijk aan de haven en bestond uit drie verdiepingen van houten boetzolders, waar nog netten hingen en waar het boetgereedschap nog op houten bankjes lag, alsof de boeters net waren weggelopen. De visstank was er niet te harden.
Beneden stonden witte piepschuimbakken met ijsschraapsel van waaruit enorme vissenogen haar aankeken. Diep achter die grote zwarte pupillen leken nog gedachtes aanwezig te zijn.
Zoals een boomstam zijn jaarringen heeft, zo zit er bij een vis een soortement zwarte doos in zijn kop, een stuk weefsel opgebouwd uit jaarschijven. Dit intrigeerde haar bovenmatig en dat is terug te vinden in de vele vissevormen in haar werk.

De soefisten in Katwijk brachten haar in aanraking met het drummen en de polyritmiek, een andere  passie van Ilona. In Den Haag, waar ze in een groot kraakpand woonde waar alles kon, ontmoette ze veel muzikanten. Ze deed workshops bij beroemde Afrikaanse drummers en trad een aantal jaren op in een drumband. In die tijd ontmoette ze ook haar van origine West-Afrikaanse echtgenoot.
Niet alleen beweging en muziek, maar ook het conceptuele denken waar zij op de KABK (Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten) mee in aanraking kwam via de afstudeerrichting Monumentale Vormgeving, heeft haar werk richting gegeven. En later kwam vanuit die natuur, die muziek, en het kraakpand, vooral de psyche van de mens op de voorgrond te staan. Waarom doet de mens zo raar?

Na een ongeluk, een val van een verdieping in het atelier in Katwijk, waardoor zij lange tijd aan bed gekluisterd was, ontstonden honderden tekeningen over de mens en over zichzelf in fabels. Zij tekende terwijl ze luisterde naar etnische muziek en ze werd beïnvloed door de vele Afrikanen die haar bezochten. Zo begon zij steeds meer vorm te geven in een surrealistische, kleurrijke stijl.
Om het beeld heen kunnen bewegen leek haar de grootste uitdaging, dus ontstonden de driedimensionale beelden. Eerst in hout, later in klei. Omdat zij de soepele aarde zo heerlijk gedetailleerd kan vormen en kleuren met glazuur of verf.

Mensen, dieren en planten zijn in haar beelden aanwezig in onverwachte combinaties, uit hun context. Die vervreemding gebruikt zij om uitdrukking te geven aan haar visie over het leven,  waarin zij de psyche  als zeer complex, maar ook zeer interessant ervaart. Haar blik op de wereld is ook sterk beïnvloed door haar moederschap - ze heeft twee dochters - en door het werken met mensen in een verpleeghuis, waar ze al ruim 12 jaar in deeltijd werkt als activiteitenbegeleidster. Ilona heeft van nature een observatieve geest en ze oefent die scherpe blik door te fotograferen, naar de natuur te schilderen en door les te geven. Uiteindelijk keert alles terug in haar beelden.